Van een Boot Zonder Motor tot 30 Jaar Open Frontiers

Dit jaar vieren we 30 jaar Open Frontiers, en er is één herinnering die precies samenvat hoe we hier begonnen.

We moesten een akte tekenen in Sotogrande, maar ons kantoor was toen nog in La Duquesa. De kustweg had toen nog maar één rijstrook per richting, en zoals wel vaker gebeurde, stond alles muurvast. Dus namen we in plaats daarvan de boot — het leek sneller, en dat was het ook, tot de motor het halverwege de oversteek begaf. Die dag geen notaris. In plaats daarvan werden we opgepikt door een voorbijvarende visser, die ons terugbracht naar de kust. Aan boord die dag: Belgische cliënten die, bijna 25 jaar later, tot onze beste vrienden zijn uitgegroeid.

Dat is, denk ik, het beste bewijs dat de dingen die op het moment zelf als tegenslagen voelen, later vaak de beste verhalen worden.

Het begon niet in Spanje, maar in België, in 1996. De naam kwam voort uit een simpel idee: we wilden de grens openen voor onze klanten. Belgen die droomden van een huis in Frankrijk of Spanje, maar geen idee hadden hoe ze zich moesten bewegen door een buitenlands systeem, een vreemde taal, een buitenlandse notaris. Dat was — en is nog steeds — de kern van wat we doen.

In december 1998 verhuisden we zelf naar Spanje, naar La Duquesa, om een bestaand kantoor over te nemen. Al snel bleek dat het kantoor helemaal niet officieel geregistreerd was — geen bedrijf, geen juridische structuur. In plaats van een bedrijf te erven, moesten we er een opbouwen vanaf nul. In 1999 deden we precies dat, vanuit La Duquesa. (Je kunt het volledige verhaal van die begintijd lezen in The History of Open Frontiers.)

We hadden in La Duquesa kunnen blijven. Maar in 2001 verhuisden we naar Sotogrande, om één simpele reden: het was — en is — een plek van unieke schoonheid. Destijds telde het gebied minder dan 5.000 vaste bewoners. Dat jaar begonnen onze kinderen op de internationale school, die toen ongeveer 460 leerlingen telde. Vandaag zijn dat er meer dan 1.400, met een wachtlijst.

In 2002 de AP-7 tussen Estepona en Guadiaro geopend. Bijna van de ene op de andere dag, zo voelde het althans, werd Sotogrande bereikbaar. Die weg heeft misschien meer gedaan voor de toekomst van deze regio dan wat dan ook: hij veranderde een prachtige, moeilijk bereikbare plek in een prachtige, makkelijk bereikbare plek — en dat zijn twee compleet verschillende markten.

Ik zou eindeloze cijfers kunnen opsommen — meer bewoners, meer scholen, meer van alles. Maar de eerlijke waarheid is dat wat ons in 2001 naar Sotogrande deed verhuizen, precies is waarom mensen er vandaag nog steeds voor kiezen: de ruimte, de rust, het gevoel deel uit te maken van een echte gemeenschap in plaats van een resort. We zijn hier niet naartoe verhuisd omdat het handig was. In 1999 was het allesbehalve dat. We zijn hier naartoe verhuisd omdat het de boottocht waard was.

Dit jaar wordt Open Frontiers dertig. Nog steeds met dezelfde naam, dezelfde overtuiging, en — dat zeg ik zelf — nog steeds met klanten die uiteindelijk vrienden worden.

Dertig jaar is een vreemd getal om bij stil te staan. Het is lang genoeg om een kustweg met twee rijstroken te hebben zien uitgroeien tot een snelweg, een school van 460 kinderen tot een van 1.400, en een handvol klanten tot het dichtste wat we hier aan familie hebben. En het is ook kort genoeg dat ik het me allemaal nog helder herinner — de boot, het lege kantoor in La Duquesa, de rustige zekerheid dat Sotogrande het risico waard was. Dertig jaar later is die zekerheid helemaal niet veranderd.

Ben Buyl richtte Open Frontiers op in 1996 en woont sinds 2001 in Sotogrande. Dit is de eerste in een reeks persoonlijke reflecties ter gelegenheid van 30 jaar Open Frontiers in de regio.

Klaar om Sotogrande zelf te ontdekken? Bekijk onze exclusieve woningen.